प्रशस्तं वृन्दं येषाम् । ‘शृङ्गवृन्दाभ्यामारकन्' (५.२.१२० वा०) । (‘वृन्दारकः सुरे पुंसि मनोज्ञश्रेष्ठयोस्त्रिषु') ॥